Behandeling

Dwangstoornissen zijn goed te behandelen, zeker als snel met de behandeling wordt begonnen. Hoe langer de stoornis echter bestaat, hoe hardnekkiger deze zal zijn. In de behandeling kan vaak worden volstaan met praten en oefenen (psychotherapie), soms is daarnaast behandeling met medicijnen (farmacotherapie) nodig.

Bij psychotherapie worden de problemen op een systematische manier besproken. Daarbij komen gevoelens, emoties, gedachten (cognities) en gedrag aan bod. Op dit moment is praten over gedachten en oefenen met gedrag (cognitieve gedragstherapie) een effectieve behandeling voor dwangstoornissen. Op contractbasis worden afspraken gemaakt tussen patiënt en therapeut om de angstige gedachten te onderzoeken en het gedrag te veranderen. Hierbij wordt van de patiënt veel zelfwerkzaamheid gevraagd in de vorm van "huiswerk". Nadat de problemen op een rijtje zijn gezet en werkdoelen zijn overeengekomen, zal de patiënt leren zich bloot te stellen aan datgene waarvoor zo veel angst bestaat. Als men dat eenmaal durft, zal de angst verminderen en in het gunstigste geval zelfs uitdoven. Omdat mensen uit de directe omgeving van de patiënt vaak bij de dwangstoornis worden betrokken, is het goed om deze mensen ook in de therapie te betrekken om te leren hoe de patiënt het beste kan worden geholpen.

Als psychotherapie alleen (nog) niet kan helpen, bijvoorbeeld omdat de stoornis nog te erg is of omdat er ook sprake is van een depressie, kan gebruik gemaakt worden van medicijnen. Meestal wordt gebruik gemaakt van antidepressiva die niet alleen de depressie kunnen tegengaan, maar ook een direct effect op de dwangverschijnselen kunnen hebben.